Zygmunt Chychła
Biografia
Urodzony w Gdańsku 5 listopada 1926, Zygmunt Chychła zaczynał treningi w klubie Gedania w 1939 roku.
Po wybuchu II wojny światowej został pozbawiony gdańskiego obywatelstwa przez władze niemieckie; w 1944 roku przymusowo wcielono go do Wehrmachtu. We Francji zdezerował i trafił do 2. Korpusu Polskiego generała Władysława Andersa we Włoszech. Do Polski powrócił w 1946 roku.
Na arenie krajowej zdobył cztery tytuły mistrza Polski (1948, 1949, 1950, 1952) we wszystkich walkach w kategorii półśredniej. Zadebiutował w reprezentacji Polski w 1947 roku pod wodzą Feliksa Stamma.
W 1948 pojechał na igrzyska do Londynu i dotarł do ćwierćfinału. W 1951 w Mediolanie wywalczył mistrzostwo Europy, a rok później został doceniony tytułem najlepszego sportowca Polski w plebiscycie Przeglądu Sportowego.
Na igrzyskach w Helsinkach w 1952 zdobył złoty medal, pokonując w finale Siergieja Szczerbakowa. Po turnieju wrócił do kraju i dowiedział się, że cierpi na gruźlicę; mimo to wystartował w Mistrzostwach Europy w Warszawie 1953 i zdobył kolejny złoty medal. Choroba utrudniła mu życie i zakończył karierę w 1953 roku. Później szkolił młodzież w Gdańsku, Lęborku i Gdyni, a w 1972 roku wyemigrował do Niemiec.
W reprezentacji Polski wystąpił 17 razy, odnosząc 15 zwycięstw i 2 porażki. Stoczył 264 pojedynki: 237 zwycięstw, 12 remisów i 15 porażek. W 1953 roku został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. W 2003 roku miasto Gdańsk nadało mu tytuł Honorowego Obywatela. Zygmunt Chychła zmarł w Domu Seniora w Hamburgu, a w 2014 roku Polski Związek Bokserski ogłosił rok Zygmunta Chychły.