Włodzimierz Steyer
Biografia
Włodzimierz Steyer urodził się 20 lipca 1923 roku w Gdańsku-Oliwie jako syn kontradmirała Włodzimierza Steyera i Janiny z Boczkowskich. Był bratem Donalda Steyera, profesora Uniwersytetu Gdańskiego.
Dzieciństwo spędził częściowo we Francji, a po powrocie do kraju mieszkał w Gdyni. Był harcerzem i należał do drużyn im. Tadeusza Kościuszki i im. Bolesława Chrobrego.
W czasie II wojny światowej po wkroczeniu Niemców wyjechał do Torunia, a w 1940 wstąpił do organizacji Grunwald. W 1942 przeniósł się do Warszawy, gdzie przez krótki czas wstąpił do Narodowej Organizacji Wojskowej, a następnie do grupy Garłuch. Ukończył Szkołę Podoficerską Minerską. Podjął naukę w tajnej Szkole Wawelberga i zetknął się z żołnierzami batalionu „Zośka”. Od jesieni 1943 należał do „Zośki”.
Wiosną 1944 aresztowany przez Gestapo wraz ze Henrykiem Kończykowskim za kolportaż tajnej prasy. Przetrzymywany w Brwinowie, następnie przewieziony do Warszawy i więziony na Pawiaku. Pod koniec maja 1944 został wysłany do obozu w Stutthofie, z którego uciekł po sześciu miesiącach do Nowego Dworu Gdańskiego. W styczniu 1945 dotarł do Warszawy i zatrzymał się u Henryka Kończykowskiego w Podkowie Leśnej. Aresztowany wraz z nim przez NKWD 25 stycznia, po trzech tygodniach wypuszczony na wolność.
Podjęta została druga konspiracja. Zdał maturę w Liceum im. Tadeusza Reytana i podjął studia na Politechnice Warszawskiej, na Wydziale Elektrycznym. Uczestnik drugiej konspiracji, należał do grupy Jana Rodowicza ps. „Anoda”. Aresztowany w styczniu 1949 przez Urząd Bezpieczeństwa i osadzony w więzieniu mokotowskim. W celi przebywał z Stanisławem Skalskim, Kazimierzem Kobylańskim i Henrykiem Leliwą-Roycewiczem. Oskarżony o przestępstwo z art. 86 § 2 kkWP oraz o zabójstwo Kazimierza Jackowskiego. Skazany 25 listopada 1949 na karę 15 lat pozbawienia wolności. Przebywał w więzieniu we Wronkach, w Płocku, w Mokotowie, ponownie we Wronkach i w Obozie Pracy nr 3 w Warszawie. Po apelacji Sąd zmniejszył mu wyrok do 10 lat.
Na wolność wyszedł 2 maja 1956. Zrehabilitowany i uniewinniony od zarzutów rok później. Pracował w Akademickim Związku Sportowym, przez sześć lat mieszkał i pracował w Tunezji. Po powrocie do kraju pracował w Elektromontażu Warszawa, w Instytucie Elektrotechniki Centrali Handlu Zagranicznego Budownictwa Budimex. W 1994 roku był świadkiem w procesie funkcjonariuszy Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. Został pochowany na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kwatera 61B-6-27).
Odznaczenia obejmują Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2004), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2000), Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Armii Krajowej, Krzyż Partyzancki, Krzyż Oświęcimski, Krzyż „Za Zasługi dla ZHP” oraz Odznakę Przyjaciela Szkoły Podstawowej im. Batalionu „Zośka” w Celestynowie (2008).