Jan Bogumił Jacobi
Biografia
Jan Bogumił Jacobi, także Joannes Deogratus, Johan Gottlieb, urodził się w Oliwie pod Gdańskiem i był malarzem toruńskim, protoplastą znanej rodziny Jacobich działającej w Toruniu.
W młodym wieku przybył do Torunia. W 1759 figurował w aktach toruńskiego cechu jako uczeń malarza Carla Jacoba Hoffersa. Wyzwolenie na czeladnika uzyskał 6 maja 1765, a w 1777 otrzymał temat pracy mistrzowskiej. Mistrzem malarskim został 22 października 1778 i prowadził własny warsztat do kwietnia 1811, kształcąc synów oraz innych uczniów.
Do jego rzemieślniczych prac należały obrazy w kościele w Chełmnie (1781) i roboty olejne w pałacu Kruszyńskich w Nawrze (około 1804). Dla rodziny Kruszyńskich wykonał także pięć portretów na potrzeby epitafium w kościele w Nawrze (1815).
Znaczące były jego prace w serii portretów polskich monarchów piastowskich, które przekazał Radzie Miasta Torunia w 1828. Portrety Bolesława Chrobrego, Kazimierza Odnowiciela, Bolesława Krzywoustego, Władysława Łokietka i Kazimierza Wielkiego tworzyły uzupełnienie galerii królewskich w ratuszu toruńskim.
W latach 1806–1816 Jacobi zasiadał w władzach miejskich Torunia. Zmarł 13 grudnia 1829. Miał synów, w tym Jerzego Wojciecha (Georg Adalbert) i Karola Dominika; jego potomkowie również zajmowali się malarstwem.