Zdzisław Bradel
Biografia
Zdzisław Bradel urodził się 21 czerwca 1950 w Gdańsku. Studiował na Wydziale Nauk Humanistycznych Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego i publikował w prasie katolickiej, będąc członkiem Koła Młodych Literatów przy Związku Literatów Polskich w Lublinie. W połowie lat 70. zaangażował się w działania opozycyjne, m.in. uczestnicząc w listach protestacyjnych i akcjach pomocowych dla robotników.
Był jednym z twórców i członkiem redakcji Niezależnego Pisma Młodych Katolików Spotkania, publikując tam pod pseudonimem Witold Zdziechowski. W 1979 był sygnatariuszem protestu przeciwko ograniczeniom udziału wiernych i informacji w mediach podczas pielgrzymki Jana Pawła II. Uczestniczył też w głodówce protestacyjnej w Piekarach Śląskich.
Współpracował z działaczami Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela, był sygnatariuszem oświadczeń przeciwko represjom wobec niezależnych obchodów Święta 11 listopada 1979 oraz bojkotu wyborów do rad narodowych w 1978 i 1980. Jako kurier przewoził na Litwę i Białoruś literaturę bezdebitową i religijną. W połowie 1980 rozluźnił związki ze Spotkaniami i dołączył do Ruchu Młodej Polski.
Zaangażował się w działalność NSZZ „Solidarność”, był redaktorem Biuletynu Informacyjnego NSZZ „Solidarność” Region Środkowo-Wschodni (od listopada 1981 redaktor naczelny). W marcu 1981 został członkiem Komitetu Obrony Ludzi Prześladowanych za Przekonania. Był także redaktorem Biuletynu Informacyjnego NSZZ Rolników Indywidualnych „Solidarność” Region Środkowo-Wschodni. Od września 1981 kierował Wszechnicą Ludową, był również prelegentem Wszechnicy Związkowej w Lublinie.
Od 3 stycznia 1982 do 10 lutego 1982 był internowany w ośrodku w Iławie. Od jesieni 1982 do przełomu 1982/1983 był przewodniczącym podziemnego Tymczasowego Zarządu Regionu Środkowo-Wschodniego. W II połowie lat 80. został aktywnym członkiem ruchu Comunione e Liberazione.
Po 1989 publikował w prasie katolickiej, m.in. był redaktorem pisma Ład. W latach 1992–1993 był doradcą wicepremiera Pawła Łączkowskiego, należał do Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego, Partii Chrześcijańskich Demokratów i Ruchu Odbudowy Polski. Był radnym miasta Józefowa, od listopada 1995 do 1998 przewodniczącym Rady Miasta Józefowa. W latach 1998–2002 był radnym powiatu otwockiego. W 2011 został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Zmarł 3 września 2020 w szpitalu w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach. Pośmiertnie został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski przez Prezydenta RP Andrzeja Dudę.